آیا در عصر دیجیتال تئاتر همچنان می تواند پاسخگوی دغدغه های مردم این عصر باشد؟
در مقاله ای با عنوان آیا در عصر دیجیتال، نمایش همچنان موضوعیت خواهد داشت؟ هنرمندان برجسته تئاتر (بازیگران، کارگردانان، تهیهکنندگان و…) به جست و جوی پاسخ این سئوال پرداختند که در مقاله ای به قلم دکتر کریگ لمبرت، معاون سردبیر مجلهی هاروارد منتشر شده است. این مقاله توسط گروه تئاتر اگزیت ترجمه و در اختیار هنرآنلاین قرار گرفته است. بخش دوم این مقاله را در اینجا می خوانید: ...
شهربازی با نورپردازی صحنهای
جان لیتگو میگوید: "برادوی امروز بسیار عجیب شده است. درست مانند شهربازی تئاتری!" در این صورت، کاری موفق و بلندمدت در مرکز شهر بوده است. شوهایی که در "برادوی" به صحنه میآیند-عملاً تعداد مشخصی از تئاترها در میدان تایم و اطراف آن- از نظر مالی قویاً موفق هستند. بر اساس آمار لیگ برادوی مجموع درآمد گیشه در سال حدود یک میلیارد دلار است، به علاوه ۱ میلیارد دلار که از تئاترهایی که به عنوان بخشی از تور خود در آنجا اجرا میکنند گرفته میشود، که به گفته تام مک گارت رئیس کیبرند اینترتینمنت، "در کسب و کار رسانه چندان زیاد نیست." شرکت او یکی از تهیهکنندگان اصلی تئاتر زنده از جمله نمایشهای برادوی و نیز تورهای اجرای تئاتر است. (گیشه سینماها در آمریکا و کانادا در سال ۲۰۱۰، ۱۰/۶ میلیارد دلار بوده است.) وی میافزاید: "اما با این حال در اوج ریاضت اقتصادی اخیر، برادوی یک سال بیسابقه و رکورددار داشته است."
نزدیک به نیمی از شوهای برادوی نمایش عادی هستند، اما نمایشهای موزیکال، هم از نظر مخاطب و هم درآمد غالب هستند. تئاترهای برادوی بخش عمدهی مخاطبان خود (۶۲٪) را از میان گردشگران جذب میکند، که نزدیک به دو سوم آنها درآمدی بالای ۷۵ هزار دلار در سال دارند و ۶۶٪ آنها زن هستند. (بالاتر از ۵۵٪ درصد در سال ۱۹۸۰) این بخش همچنان سودآور است، با وجود اینکه از هر ۸ تولید جدید، تنها یکی موفق میشود. با این وجود که سرمایهگذاری مطمئنی نیست، اما یک کار پرفروش میتواند سرمایه تولید را در سال ۸۰ به ۱ بازگرداند. همچنین حمایتکنندگان از بازتولید یکی از شوهای مشهور توانستهاند حدوداً ۲۰ به ۱ از سرمایه اولیه کسب درآمد کنند، در حالیکه اثر نیز همچنان روی صحنه و در حال فروش است.
مکگارت میگوید: "برادوی کسبوکاری پرهزینه است. جریان اصلی است-برای اینکه تجربی باشد ساخته نشده است، همچنان که استودیوهای فیلمسازی وقتی به عنوان فیلمساز مستقل عمل میکنند، همان تولیدات همیشگی خود را نمیسازند." اما به گفته او تفاوت اصلی تئاتر با سینما این است که "میتوان یک فیلم را بر روی هزار پرده یا پنجهزار پرده اکران کرد، اما یک شوی برادوی محدود به ظرفیتهای تئاتر است- حتی با وجود اینکه اجراها میتوانند زمان مشخصی برای پایان نداشته باشند، اما قرار نیست صندلیهای جدید در سالنها سبز شود."
با وجود تمام ریسکها، برای کسی که سرمایه بلااستفاده دارد و تئاتر را هم دوست دارد، "فرشته" شدن میتواند بسیار هیجانانگیز باشد. میتوانید بخشی از سهام یک تئاتر موزیکال را خریداری کنید، مثلاً فقط ۲۵ هزار دلار، و به این ترتیب میتوانید یک زندگی تئاتری داشته باشید. این به این معنی است که به تمام گزینشها، کارگاهها، اجراهای آزمایشی، افتتاحیهها و مهمانیهای سرمایهگذاران تمام نمایشهای برادوی دعوت خواهید شد. به گفته مکگارت: "شما میتوانید آهنگساز را به خانه خود بیاورید تا موسیقی را بر روی پیانو خانهتان بنوازد. در مقایسه با مثلاً عضو شدن در باشگاه گلف، خیلی بیشتر میشود تفریح کرد."
ماجراجویی با تماشاچیان
دیان پائولوس مدیر هنری تئاتر رپرتوار آمریکا میگوید: "سندرمی در حرفه ما وجود دارد که تماشاچی و خصوصاً جوانترها به خاطرش مورد سرزنش واقع میشوند. آنها دیگر نمیخواهند به تئاتر بروند، چرا؟ چون تمرکز حواس ندارند. ترجیح میدهند کنترل به دست خودشان باشد، با همان دستگاههای کوچک در دستانشان. گزینههای تفریحی بسیار زیاد است. فرهنگ ما دارد به بیراهه میرود. این همیشه به نظرم تضعیفکننده بوده است، چرا که جایی برای تغییر باقی نمیگذارد. ما باید این تحلیل را برگردانیم و بگوییم: شاید تقصیر ماست. شاید تقصیر دستاندرکاران هنر است. نه فقط نویسندگان و بازیگران، بلکه تمام سیستم- شاید میبایست در بازگرداندن تماشاچی به تئاتر بهتر عمل کنیم. آیا تماشاچیان رفتهاند؟ بله. آیا عادت آمدن به تئاتر را در خود نپروراندهاند؟ بله. آیا تقصیر آنهاست؟ خیر!
پائولوس از نخستین فصلی که برای تئاتر رپرتوار آمریکا در سال ۲۰۰۹ برنامهریزی کرد، دعوت به تئاتر را به روز کرد. او بریدهای تیزر مانند از "نمایش الاغ"، الهام گرفته از "رویای نیمهشب تابستان" (بدون حتی کلمهای از شکسپیر) ساخت که در اطراف تماشاچیان با شرکت رقصندههای و آهنگهایی که توسط بازیگران خوانده میشد، به صورت زنده به اجرا درمیآمد. نمایش "الاغ"، نمایشی موفق که اجرایی بلندمدت در نیویورک داشت، برای اولین در همانجا توسط پائولوس و همسرش رندی واینر (تهیهکننده) به روی صحنه رفت و پس از آن در کمبریج، همچنان تماشاچیان را دستهدسته به تئاتر "زیرو-اَرو" تئاتر رپرتوار آمریکا میکشاند؛ جاییکه امروز نامش را به نام شخصیت اصلی نمایش، آبرون تغییر داده و تبدیل به کلوب شبانه تئاتر شده است.
پائولوس میگوید: "ما میبایست محدوده معنای تئاتر را گسترش دهیم. اگر شو به جای ساعت ۸ شب، نیمهشب شروع شود چه میشود؟ اگر مدت زمانش ۱۰ دقیقه باشد چه؟ یا یک ساعت باشد؟ اگر قبل از شروع اجرا ۴۵ دقیقه برقصید چه؟ جایی را بسازید که قوانین را درهم میشکند. آبرون امروز به گروه جدیدی از مخاطبان دست پیدا کرده است: مخاطبانی جوانتر و زیر ۳۰ سال. تماشاچیان آنهایی نیستند که به تئاتر میروند. آنها میخواهند در حضور دیگران باشند، معاشرت کنند؛ آنها به این تخلیه احتیاج دارند- که تئاتر میتواند آن را برایشان فراهم کند، چیزی مثل فستیوالهای قرن پنجم آتن، یا ماشپیتِ تئاتر شکسپیر گلوب. (ت.م: ماشپیت قسمتی از محل اجرای کنسرت راک است که جلوی سن قرار دارد و مردم در آن با موسیقی راک میرقصند) تئاتر باید جایی باشد که احساس کنید: من باید آن را تجربه کنم. نه اینکه فقط آن را بخوانید یا ببینید. مردم تشنهی تجربه هستند- آنها جان میدهند برای تجربه کردن.
تئاتر آینده تئاتری خواهد بود که فعالانه مخاطبان خود را درگیر میسازد و احتمالاً نه تنها دیوار چهارم را، که سه دیوار دیگر را نیز خواهد شکست. به عنوان مثال، به تازگى در تئاترى از نیویورك به نام "شهر ما"، تماشاچیان عملاً خود را جزئى از بازیگران یافتند. در بوستون، پروژه بازیگران شكسپیر -كه توسط بنجامین اِوِت (فارغالتحصیل موسسهی تئاتر رپرتوار آمریکا) در سال ٨٦ پایه گذارى شد- شكسپیر را در مكانهایى غیر معمول مانند فروشگاهها و كلیساها اجرا كرد و عملاً شكسپیر را به كوچه و خیابان برد. بیل راچ نیز در گذشته تئاتر کورنر اِستون را که تئاتر جامعهمحور را گسترش میداد به همراه دیگران پایهگذاری کرد و برداشتهایی از نمایشهای کلاسیک را در شهرهای کوچک و محلات تولید میکرد.
جک مگان، مدیر اداره هنر در هاروارد میگوید: "خلاصه مطلب، کار در محیطهای کوچکتر میتواند جذابتر باشد، چرا که دیگر مجبور نیستید میلیونها دلار بودجهی سرمایهگذاری شده را از طریق گیشه بازگردانید و میتوانید با ۴۰ یا ۵۰ هزار دلار تمام هزینههای کار را پوشش دهید. هر چه میزان سرمایه بیشتر باشد، تهیه کننده نیز مجبور است بیشتر به تعداد تماشاچی فکر کند و در نتیجه بیشتر نظر خود را به افراد خلاق تحمیل خواهد کرد."
تئوری آموزش تئاتری
رابرت بروستاین میگوید: "اگر کودکان در معرض هنر و موسیقی قرار نگیرند، نه هنرمند بار خواهند آمد نه تماشاچی." از آنجاییکه سیستم آموزشی، موتور اولیه پرورش نویسندگان، بازیگران، کارگردانان و دیگر دستاندرکاران موفق تئاتر است، بروستاین گله میکند که:"دورههای آموزشی هنر و فرهنگ در مدارس ابتدایی در دسترس نیست، چرا که بودجهها کاهش پیدا میکند و اولین قدم مدارس پس از کاهش بودجه، اخراج معلم موسیقی است."
تئاتر شکسپیر و شرکا در لنوکس با بردن تئاتر به مدارس محلی، عمیقاً با جامعه اطرافش پیوند خورده است. برنامه آنها که تقریباً شامل تمامی دبیرستانهای بخش برکشایر و همچنین بسیاری از مدارس ابتدایی و راهنمایی میشود، در طول سال بیش از ۴۰هزار دانشآموز و معلم را تحت پوشش اجراها، کارگاهها و کارآموزی قرار میدهند. از زمان آغاز فعالیتش در سال ۱۹۷۸، در کنار خود آنسامبل، نزدیک به یک میلیون شرکتکننده داشته است.
تینا پکر میگوید: "کار ما در مدارس به اندازه تولیدات تئاتریمان اهمیت دارد. هر زمانی که به دبیرستانی میرویم، برای شرکت در هر یک از نمایشهای شکسپیر معمولاً بین ۳۰ تا ۵۰ داوطلب داریم. آنها ابتدا نمایش را در مدرسه خودشان اجرا میکنند و سپس در فستیوال پاییزیمان چهار روز اجرای دبیرستانی بدون وقفه شکسپیر برای یکدیگر اجرا میکنند. هر کسی که داوطلب میشود و برای مصاحبه میآید، به شیوهای به کار گرفته میشود، و بیشتر بچهها سه سال تمام در برنامه شکسپیر شرکت میکنند. آنها بسیار مشتاقاند، چرا که این جایی است که میتوانند آزادانه صحبت کنند میتوانند احساساتشان را بروز دهند. ما میدانیم که این جامعه را میسازد: ما میبینیم بچههایی که این کار را انجام میدهند، چطور عمیقاً به هم وابسته میشوند."
در همین حال، در دهههای اخیر، انفجار سرگرمیها در فرهنگ عامه، هنجارهای فرهنگ جوانان را تغییر داده و موقعیت تئاتریها را ارتقا داده است. تام مکگارت میگوید: "شرایط دیگر مانند ۳۰ یا ۴۰ سال پیش نیست که تئاتری بودن یک انگ باشد. امروزه توانایی خواندن، رقصیدن و بازیگری در سطح بالا یک افتخار است و این مردم را تشویق میکند که به آن بپردازند." به دنبال بالا رفتن کیفیت برنامههای آموزش تئاتر در سطح مدارس متوسطه و دانشگاهها، تولیدات تئاتری به گفتهی مکگارت در بالاترین سطح خود در همهی دورانها قرار دارد. او معتقد است که علیرغم چالشهای اقتصادی بر سر راه تئاتر حرفهای، از نظر تعداد و تنوع تولیدات و نیز کیفیت کار بازیگران، کارگردانان و طراحان در همهی سطوح، تئاتر در عصر طلایی خود به سر میبرد.
جک مگان میگوید: "در هاروارد دانشجویان در سال بین ۴۰ تا ۶۰ نمایش به روی صحنه میبرند که هر یک بین ۴ تا ۸ شب اجرا میشود." بروستاین اشاره میکند که امکانات درونبرنامهای برای تئاتر به طور چشمگیری از زمان ورود او (به هاروارد) در سال ۱۹۷۹ افزایش یافتهاند. او به یاد میآورد: "زمانی بود که حتی یک واحد درسی تئاتر هم وجود نداشت، جز کلاس نمایشنامهنویسی ویلیام آلفرد (استاد دانشگاه و نمایشنامهنویس انگلیسی). تئاتر رپرتوار آمریکا ۱۲ دوره آموزشی مطالعات تئاتر معرفی کرد که کمیته هنرهای نمایشی آن را تصویب کرد، اما زمزمههایی به گوش میرسید. برخی از اعضا شروع کردند به درخواست مبنی بر اینکه معلمان بازیگری و کارگردانی ما میبایست مدارک تحصیلی بالا و نشریات علمی آکادمیک داشته باشند. آکادمیک شدن مرگ غریزه خلاق است. اما دانشگاهیان خلاق میدانند که نمیتوان محدودیتهای آکادمیک را بر افراد خلاق نیز اعمال کرد.
هاروارد یکی از معدود کالجهای بزرگ است که مرکز هنرهای نمایشی ندارد. پیتر سلارس در جلسه گفتگویی در تئاتر رپرتوار آمریکا با موضوع اپرای "نیکسون در چین" که برای اولین بار توسط وی کارگردانی شده و به روی صحنه رفته بود- عنوان کرد:"من به هاروارد آمدم چون هیچ دپارتمان تئاتری نداشتند؛ دانشگاههای زیادی وجود ندارند که از چنین امتیازی برخوردار باشند. تئاتر چیزی است که اصلاً داخل دپارتمان نمیگنجد. من عاشق این هستم که هنرمندان اینجا مجبور میشوند که خودشان راهشان را پیدا کنند. با این وجود، کمیته هنرهای نمایشی با ریاست مارتین پوچنر استاد تئاتر و ادبیات انگلیسی و ادبیات تطبیقی از وین، در حال ایجاد مرکز تئاتر (به پیشنهاد کارگروه هنر که در سال ۲۰۰۷ توسط پرزیدنت دروفاست به کار گرفته شد) برای تقویت -و نه تحمیل و جایگزینی- اجراهای زندهی فوق برنامه است.
این خبر خوشی برای بیل راچ است. او میگوید: "من در برخی از برنامههای بسیار منسجم تئاتر تدریس کردهام و از کار کم دانشجویان وحشتزده بودم، از اینکه چقدر فرصت بازیگری و کاگردانی و تمرین حرفه برایشان کم بود. من در هاروارد ۲۶ نمایش در هر گوشه از دانشگاه کارگردانی کردم، از زیرزمین خوابگاه، تا پلههای وایدنر."
داستانهایی که به نمایش درمیآیند
بیل راچ میگوید: "انسانهایی در یک اتاق، در حال خلق و تجربه یک داستان در کنار هم- این از بین نخواهد رفت. حتی امروز به گونهای عطش بیشتری هم برای آن وجود دارد." تینا پکر با او موافق است: "تنها از راه جمع شدن انسانها دور هم است. همان کاری که تئاتر میکند، که میتوان انسانیت را واقعاً حس کرد. حسی قوی، درونی و محسوس یک حس جمعی. آن را نمیتوان در فیسبوک احساس کرد، نمیتوان در تلویزیون آن را جست، و حقیقت را نیز در هیچ یک از اینها نمیتوان یافت."
او ادامه میدهد: "یونانیها، همه را در یک جا جمع میکردند، در دوران الیزابت هم اینچنین بود، درحالیکه بازیگران با مخاطبی حرف میزدند که گوش میکرد، نه این که نگاه کند. تغییر شکل صحنه تئاتر و به وجود آمدن قاب صحنه، تماشاچیان را از بازیگران جدا کرد و قابی یا پنجرهای را به وجود آورد که نمایش از داخل آن دیده شود. حال ما به جایی رسیدهایم که تماشاچیان و بازیگران حتی با هم در یک اتاق هم نیستند. اما پرسیدن سوال با هم- این چیزی است که اجتماع را میسازد. به عنوان یک بازیگر، وقتی که موفق هستید، آن را در بدنتان احساس میکنید، احساس میکنید که دارید به آن میرسید. تصویری درونی از نقش کسی که بازی میکنید دارید؛ که یک کل منسجم میسازد. آن را از طریق واکنش مخاطبانی که آن را درک کردهاند نیز احساس میکنید."
چنین تجربهای نمیتواند با هیچچیزی که بر صفحهی تصویر، به شکل سهبعدی یا حتی متعامل دیده میشود، جایگزین شود. تئاتر مطمئناً در آینده زنده خواهد ماند- تنها سوال این است که چه شکلی خواهد داشت؟ عطش برای داستانسرایی زنده، برای تجربه مشترک بازیگر و تماشاچی، ممکن است حتی افزایش یابد؛ اگر، و وقتی، که مردم از بستههای بینقص تدوینشده و جلاخورده و پرزرقوبرق تلویزیون و تولیدات سینمایی خسته شوند. لیتگو میگوید: "در تئاتر نوعی ظرافت شکننده وجود دارد، چرا که هر چیزی ممکن است اتفاق بیافتد. نوعی هیجان نفسگیر در تئاتر نهفته است."
باید گفت که از نشانه های بارز مدیریت جوامع رو به پیشرفت و مترقی، توجه و حمایت از هنر و هنرمندان به خصوص عرصه نمایش است. آموزش نمایش و توجه به تئاتر از آنجا عامل ارتقاء فرهنگ این جوامع به شمار میرود که نخستین تشکل اجتماعی بشری و یک ضرورت غیر قابل انکار برای انسان معاصر بهشمار میرود که هم از دید روانی، نقش تعدیل روانی جامعه، و هم از لحاظ تعلیمی و تربیتی نقشی به سزا در تعیین هنجارها و ناهنجاریهای اجتماع ایفا میکند. گواه بر این مدعا، تاثیر غیر قابل انکاری که چهرههای شاخص هنری بر تحولات اجتماعی و سیاسی جوامع مختلف در طول تاریخ داشتهاند...
تمرین دموکراسی با ریاضت اقتصادی
وقتی تئاتر کار میکنیم عقاید و آرایمان را مبادله میکنیم چون هنر نمایشی یک کار جمعی است و فرد محور نیست. “داشتن چنین نگرشی به تئاتر از سوی مسئولین فرهنگی و سیاستمداران کلان کشور و یا حداقل درک این نگرش، تعیین کننده شرایط حاکم بر فضای تئاتر و به تبع آن اوضاع فرهنگی جامعه است. در واقع ناشناخته ماندن ارزش و جایگاه تئاتر در کشور تنها به عدم حمایت مالی منحصر نمیشود و عدم حمایت معنوی به این هنر، بر مظلومیت آن افزوده. گذشته از حمایتهای ویژه مالی در بخشهای دیگر – مانند ورزش – در سالهای اخیر بارها شاهد بودهایم که عالیترین مقامات اجرایی کشور برای حمایت معنوی از ورزشکاران در ورزشگاهها حضور پیدا کردهاند، اما این حمایت هرگز شامل سالنهای نمایش و هنرمندان تئاتر نشده است. با این حال مسئله توجه وبازنگری به «آموزش تئاتر» موضوعیست که از دغدغههای اصلی این روزهای جامعه تئاتری ما میباشد.
«کشف استعداد» کافی نیست
در دهههای اخیر هم که در نبود سیستم آموزشی مدون و مناسب برای هنر نمایش، «استعداد ذاتی» تنها لازمه هنر نمایش دانسته میشد، تنها چشم به ظهور استعدادهای ناشناختهای دوخته بودیم که هرزگاه از گوشه و کناری، بر اساس تواناییهای خود، سربرمیآوردند و مدتی در متن توجهات قرار میگرفتند و باز به کنج فراموشی سپرده میشدند. اما امروز بر همگان واضح شده، نمایش هنری است که علاوه بر استعداد ذاتی، به توسعه مهارتها و پرورش تواناییها نیازمند است. برنامه ریزی برای پرورش استعدادهای هنری، بسیار مهم تر از کشف استعداد هاست. تنها شناسایی استعداد ها کافی نیست چون اگر این استعداد ها رها شوند به جایی نخواهیم رسید، بنابراین برنامه ریزی برای پروش استعدادها بسیار ضروری تر است. به عبارت دیگر، نهال استعداد ذاتی، با پرورش و هدایت درست به بار هنرمند بودن می نشیند. بنابراین کسب مهارت و توانایی در حوزه نمایش، و گستره و عمق اطلاعات مربوط به آن ایجاب میکند که به امر «آموزش» این هنر، توجه ویژهای معطوف گردد.
مشکل اصلی بعد از آموزش شروع میشود
تعدد دانشکدههای تئاتری و متقاضیان این رشته، بسیاری از این دانشجویان وقتی وارد دانشکده تئاتر میشوند تازه با رشته تئاتر آشنا میشوند و میخواهند این حرفه را آغاز کنند که به نظر این زمان بسیار دیر است. این روند سبب میشود وقت زیادی از اساتید صرف آموزش اطلاعات از پیش مشخص و طبقه بندی شده به دانشجویان میشود و کمتر فرصت مطالعه و عمق بخشیدن به دانش خود و نیز پژوهش و تولید مطالب جدید را می یابند و طبیعتا با این شرایط دانشگاهها تنها با هدف تولید فارغ التحصیل به فعالیت خود ادامه میدهند. در حالی که، روح آموزشهای دانشگاهی بایستی آوانگارد و معطوف به هدایت دانشجویان به سمت جستوجو و یافتن دانش باشد. همین موضوع باعث شده تا مواد درسی رشته نمایش در دانشگاهها که سالها قبل تهیه شده، متناسب با نیازها و تحولات زمان تغییر نکند و شرح درسها نیز ناقص و قدیمی بماند. شاید به همین دلیل است که همین شرح درسهای ناقص نیز اغلب به صورت سلیقهای اجرا میشود. اگرچه آموزش دانشگاهی رشته تئاتر در قالب یک دپارتمان دانشگاهی کامل سابقهای حداقل چهل ساله دارد، اما هرگز برنامه و سیاست مشخص و مدونی در زمینه آموزش تئاتر و مهمتر از آن انتخاب و آموزش واحدهای درسی مناسب وجود نداشته است.
به دنبال مراکزی که وجود ندارند!
از اقداماتی که برای مقابله با این معضل انجام گرفته، تاسیس مدارس و هنرستانهای تئاتر و نمایش است. طبیعتا برای دستیابی به یک سیستم آموزشی صحیح و پیشرفته قبل از دانشکده های تئاتر نیازمند هنرستانها و مدارس این رشته هستیم که در همه جای دنیا هم دارای اهمیت ویژه ای هستند. ایجاد و فعالیت مدارس و هنرستان های تئاتر و آموزش از سنین پایین تر باعث ایجاد سیستم آموزشی صحیح میشود و نحوه تدریس تئاتر در دانشگاهها را هم تغییر خواهد داد. در حال حاظر فعالیتی که در دانشگاهها صورت می گیرد همان است که باید در مدارس تئاتر انجام شود. پس اول باید هنرستانها فعال باشند تا بتوانیم رشد و توسعه را در دانشگاهها شاهد باشیم. اما اینگونه که پیداست هنوز مدارس و هنرستانهای تئاتر نیز ضرورت و جایگاه واقعی خود را نیافتهاند و آموزش تئاتر و مراکز آموزشی تئاتر که در گذشته در بسیاری از شهرها پایه گذاری شد، در حال حاضر تقریبا به تعطیلی کشیده شده و بیش از ۵ درصد آن ها باقی نمانده است. در صورتی که این مراکز آموزش با راه انداختن کارگاه های بازیگری و اتودکردن کارگردانی، محلی برای آموزش جدی تر تئاتر بود. تئاتر در هر سطحی است به این مراکز آموزش نیاز دارد. برای پرورش بازیگر به معلم و مربی نیاز دارد. به هر حال نمی شود که آموزش را دست کم گرفت و آن وقت انتظار رشد و توسعه تئاتر را نیز داشته باشیم.” در نهایت جوانانی که مشتاقانه خواهان فعالیت در عرصه تئاتر هستند و با مشکلات عدیدهای از قبیل کم توجهی، نبود امکانات آموزشی مناسب و … دست و پنجه نرم میکنند، خودآموزی از طریق مطالعه و ممارست را پیشنهاد میکنند.
در جستجوی آینده روشن
متاسفانه گویا جایگاه تئاتر در بهبود سلامت روانی دانشآموزان، رشد خلاقیت فردی و اجتماعی و همچنین مفرح ساختن فضای مدارس، بر مسئولان آموزش و پرورش کشور پوشیده است و معمولا به این هنر به عنوان یک سرگرمی و تفریح، و یک فعالیت فوق برنامه نگاه می کنند؛ که در مقابلِ تمام مذاکرات و سمینارهایی بزرگان، پیشکسوتان و متخصصین این رشته با موضوع جایگاه آموزش تئاتر در مدارس انجام دادهاند، سکوت کرده است و تا به حال حرکتی در این زمینه صورت گرفته است. این در حالیست که یکی از سیاستهای کلی که رهبر معظم انقلاب، در اجرای بند یک اصل ۱۱۰ قانون اساسی “ایجاد تحول در نظام آموزش و پرورش کشور” به رؤسای قوای سه گانه و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام ابلاغ کردند: “رشد و شکوفایی ذوق و استعدادهای فرهنگی و هنری و تقویت روحیه نشاط و شادابی در دانش آموزان” میباشد. نهادهای آموزش عمومی و خصوصا وزارت آموزش و پرورش نیز میتوانند و لازم است که در تخصص آفرینی و تربیت نسلی از هنرمندان آینده موثر باشند. مکانهای آموزشی و مدارس فضایی هستند که کودکان و نوجوانان بیشترین زمان خود را در آنجا صرف میکنند و تئاتر میتواند با ورود به سبد آموزشی مدارس کمک شایانی در بالا بردن سطح گیرایی ذهن دانشآموزان نسبت به مفاهیم درسی و آموزشی داشته باشد. واضح است که غیر از عوامل درون آموزشی بایستی نقش عوامل برون از حیطه آموزش ولی مرتبط با آن را نیز در نظر گرفت؛ مسائل مهمی مثل وضعیت اشتغال فارغالتحصیلان و تامین امنیت شغلی دانشآموختگان تئاتر که بیانگیزگی دانشجویان و در نتیجه افت کیفی آموزشها را در پی دارد. بررسی سیستم آموزشی بدون در نظر گرفتن ملاحظات کاربردی تحصیلات دانشگاهی در نظام تولید و مصرف غیر ممکن است. چشمانداز اشتغال در هر زمینهای یکی از مهمترین عوامل ارتقاء آموزشها – خصوصا از نظر ایجاد انگیزه در دانشجویان – محسوب میشود. چرا که محدویت فرصتهای شغلی موجب میشود دانشجویان، آینده روشنی پیش روی خود نبینند و به این جهت انگیزه و رغبتی برای دنبال کردن جدی آموزشها از خود نشان ندهند. البته این اثبات شده که محدودیتها مانع ادامه حیات هنر نمایش نخواهد شد، همانگونه که در طول تاریخ با همه دشواریها، این مسیر پیموده شده اما اگر میخواهیم از ارزش و برکات آن بهرهمند شویم، باید نگاهمان را به این هنر والا تغییر دهیم.
سرپرست گروه تئاتر جوان با اشاره به کوتاهی هنرمندان تئاتر شهرستانهای استان از گرفتن حق واقعی خود طی پیامی در جمع برخی از دوستان شهرستانی خود گفت : تا کی می خواهید عده ای محدود در مرکز استان برای آینده شما تصمیم بگیرند . همه شما هنرمندان حق دارید در تصمیمات برنامه های تئاتر استان دخالت داشته باشید و اجازه ندهید هر تصمیمی که دوستان به صلاح خودشان است بگیرند ...
آقایی با اعلام اینکه آینده انجمن نمایش یزد را باید تمام هنرمندان تئاتر استان رقم بزنند !!! افزود : در مرکز استان برخی هر روز درگیر به کرسی نشاندن خود یا کسی هستند که منافع بیشتری برایشان دارد و ما امروز نشسته ایم تا ببینیم که چه کسی قرار است سکان کشتی به گل نشسته تئاتر یزد را به دست بگیرد تا دوباره به ساز این دوستان برقصیم و برقصیم و برقصیم و بعد بگوییم مقصر خودمان بودیم که از حقمان دفاع نکردیم . آخر تا کی سر در لاک خود فرو بریم و مظلومانه بنشینیم تا قرار است چه شود . باید مدیر کل محترم ارشاد را در جریان تمام مشکلات گذشته بگذاریم و بعد از آن تلاش کنیم تا کاری کنیم که هنرمندان کل استان در گیر تصمیمات برنامه های اجرایی تئاتر باشند . نه مثل امسال یک جشنواره مختص مرکز یزد برگزار شود و چند شهرستانی بازیچه و مسخره همین دوستان باشند و بگویند انشاالله سالهای بعد ...
متاسفم برای شما که ساده ترین هستید و گول بازی هایی را می خورید که همین دوستان برای شما ترتیب داده اند . تا کی بگویند شهرستان ها باید تلاش بیشتری بکنند در حالی همه امکانات از نور ، لباس ، وسایل صحنه و فیلم های تئاتر و دیگر امکاناتی که به صورت انحصاری استفاده می کنند که هر دغل باز دیگری اینگونه رشد خواهد کرد چه برسد به اینان که هر چه خواسته اند مهیا شده است . همیشه شهرستانها را پست شمرده و هیچوقت رشد ماها را سبب رشد کل استان ندانسته اند که خودشان هم به جایی نرسیده اند .
در این اندیشه ام که سالها برتری برخی از افراد خاص در استان چه مزایایی برای شما داشته است که اکنون حتی برای اعلام نظر به مدیر کل وقت مراجعه نمی کنید تا نا مرادی های خود را عنوان کنید . ما از خودمان است که ضربه می خوریم و حقمان همین است تا وقتی که این هستیم . تغییر کنیم و کاری کنیم که تغییری اساسی در سیستم تئاتر استان ایجاد شود و از ادعاهای بیهوده که تئاتر یزد فلان است فلان است دست برداریم . از بیلان کاری دور شویم و تولید درستی را انجام دهیم . همگی اعتراضات زیادی داشته اید و من بارها شنیده ام ولی اکنون وقت آن است که محکم و اساسی بر زبان آرید و حتی انتخاب فرد ناشایسته مورد نقد و اعتراض قرار دهید . امروز وقت آن است تا فردی جدید و بدون حاشیه و بی طرف کرسی مدیریت تئاتر در دست بگیرد و برای هنرمندان کل استان وقت بگذارد . نه اینکه برای نگه داشتن میز میدیریت به دست پای این تئاتری و آن تئاتری بیفتد که کاری بس کثیف و ناجوانمردانه است وجود چنین افرادی پشت میز مدیریت ...
در پایان سرپرست گروه تئاتر جوان گفت : در این راه و مسیر نباید از کسی ترسی به دل داشته باشید و با زبان خودشان باید حرف بزنیم ما حق هنرمندان شهرستان را می خواهیم و در این مسیر هیچ کوتاهی نخواهیم کرد . پس برای رسیدن به این هدف تلاشی همگانی از هنرمندان شهرستان و مرکز استان می طلبد که سالها منتظر عدالت و مدیریت درست در عرصه تئاتر استان هستند و خیلی ها دلی پرخون دارند ولی با سکوت و گوشه گیری و انزوا کاری پیش نخواهیم برد که دوستان فرصت طلب همین را می خواهند . باید در مقابل انتخاب نادرست و انتصاب خودخواهانه ایستاد و مسیر را به نفع همه هنرمندان استان هموار و یکدست کرد . به امید همکاری و اتحاد صادقانه تا بتوانیم شاهد رشد درست تئاتر استان یزد باشیم .
سرپرست گروه تئاتر جوان ضمن اعلام نارضایتی از نحوه برگزاری جشنواره 24 استانی گفت : ما با هنرمندان یزدی مشکلی نداریم . ما با مسئولین برگزاری جشنواره و نحوه برنامه ریزی آنها مشکل داریم و یکی از دلایل انصراف ما همین بود ...
آقایی ادامه داد : ما می گوییم چرا باید همه انرژی خود را صرف مرکز استان کنید . چرا به شهرستان ها اهمیت نمی دهید ؟ چرا اردکان امسال شرکت نکرد و بسیاری از شهرستان ها کنار کشیدند ؟ چرا و چراهایی که بارها سوال شده و جوابش را با روش دیکتاتوری دادید . یعنی هر چه ما میگوییم درست است . چندین سال است جشنواره سالمی برگزار نشده است و تا زمانی که برنامه بدین منوال باشد هیچگاه اتفاق تازه ای در عرصه تئاتر استان یزد نخواهد افتاد . ما به همه هنرمندان یزدی احترام شدیدی قائلیم و دوست داریم در کنار هم باشیم . ولی با سیستم مدیرتی و نحوه عملکرد انجمن مشکل داریم و دوست داریم به حق و حقوق همه احترام قائل شوید . فکر میکنم وقت آن رسیده که تکاپویی از مرکز تا یزد صورت گیرد تا متوجه فرمایشات جدید ما بشوید و این نیاز به پشتکار و همت دارد که ما خواهیم داشت و تلاش میکنیم من بعد جشنواره ها منصفانه تر برگزار شود و این نیاز به حضور خود هنرمندان دارد که لازم دیدیم وارد میشویم و این تلسم را خواهیم شکست . حق و حقوق شهرستان ها ملاک اصلی است که هیچگاه نداده اید و فقط اداعا دارید . مثال زیاد است : از فیلم ها تئاتر گرفته تا امتیاز های دیگر و هزاران موارد باید جلوی این حق کشی ها گرفته شود و میشود !
رستمی معتقد است: تئاتر مدیومش کاملا با رسانه های دیگر متفاوت است و چیدمان آن در اختیار گروه است و گروه کار را پیش میبرد و متکلم وحده نیست...
امیرحسین رستمی بازیگر نمایش "سیستم گرون هلم" به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی که چند روزی است اجرای عمومی آن را سالن اصلی فرهنگسرای نیاوران آغاز شده، درباره نحوه حضور خود در این نمایش گفت: زمانی از طرف گروه دعوت به کار شدم که هنوز تیم بازیگران کامل نشده بود و تنها رضا مولایی و الهام پاوهنژاد حضورشان در این کار قطعی بود و بعد از من نیز سینا رازانی وارد این جمع شد. یکی از دلایل پذیرش این نقش هم این بود که کار قبلی کوشک جلالی "خدای کشتار" را بسیار دوست داشتم و از دیدن آن لذت برده بودم. دیگری حضور خود کوشک جلالی به عنوان کارگردان کار بود. ضمن اینکه از همه مهمتر موضوع نمایش است که بسیار تاثیرگذار است چراکه این موضوع مختص به یک جا نیست و در هر جایی میتواند رخ دهد و محدود به هیچ مرز و اقلیم خاصی نیست، در واقع جهان در حال رفتن به این سمت است.
او درباره ویژگیهای نقش "انریکه" در این نمایش که آن را ایفا میکند، توضیح داد: اگر بخواهیم درباره این نمایش کنجکاوی کنیم همه چیز از بین میرود، بنابراین بهتر است درباره آن هیچ توضیحی ندهم و تنها به این اکتفا کنم که تکاندهنده بودن، مرموز بودن و راز آلودگی در اثر بسیار زیاد است. به عبارتی دیگر مانیفست این نمایش این است که "ما دنبال یک آدم خوب نیستیم که مثلا شارلاتان و عوضی باشه بلکه دنبال یک آدم عوضی و شارلاتینیم که خوب به نظر برسه "
بازیگر سریال "سه، پنج، دو" درباره کار با علیرضا کوشک جلالی نیز گفت: کار کردن با او در ابتدای امر سخت بود به این دلیل که کارگردانهای تئاتری مدل کاری من را میدانند. چرا که در تمرینات خیلی سختگیرانه کار نمیکنم، اما در اجرا اینطور نیستم و نمره قبولی میگیرم. خیلی اهل تکرار کردن نیستم، زیرا معتقد به حس در لحظه هستم. معتقدم اگر چیزی را زیاد تکرار کنم برایم میمیرد و به همین خاطر کار کردن برایمان سخت بود. آقای کوشک جلالی معتقد به تمرین و تکرار هستند. در حال کش و قوس بودیم اما با روندی که پیش رفتیم به یک زبان مشترک رسیدیم که دو سویه است و با توجه به تعاملی که وجود داشت هر دو راضی هستیم.
او ادامه داد: در تمرینات خیلی در نقش فرو نمیروم چرا که برای من به مرور آن حس از بین میرود. با تمرین موافقم، اما مدل بازی من حسی است و خیلی تکنیکی نیستم در واقع آن لحظه ممکن است حسی که به آن رسیدم را دیگر نتوانم تجربه کنم و به نوعی احساس میکنم، تکرار مداوم آن بداهه بودن و شاد بودن را از بین ببرد. وقتی جلوی مخاطب بازی میکنی شرایط کاملا جدی است و انرژیای میگیری که مضاعف میشود.
رستمی در پاسخ به این سوال که بیشتر مخاطب با چهره تلویزیونی او آشناست تا تئاتریش و این که چقدر این چهره بودن میتواند در موفقیت نمایش موثر باشد، نیز گفت: کسانیکه من را باید در تئاتر ببینند دیدهاند. ضمن اینکه تجربه حضور در تئاترهای مختلف را داشتهام، هم در جشنواره بینالمللی تئاتر فجر و هم در سالنهای تئاتر شهر و ایرانشهر. این دیگر بستگی به میزان تبلیغات کار دارد. ضمن اینکه تئاتر مدیومش کاملا با رسانههای دیگر متفاوت است و چیدمان آن در اختیار گروه است و گروه کار را پیش میبرد و متکلم وحده نیست. به همین خاطر با حضور یا عدم حضور یک نفر مخاطب ریزش نمیکند. ضمن اینکه حضور در تئاتر انرژی و حوصله و وقت زیادی میخواهد و من به خاطر کار تصویر خیلی این فرصت را ندارم.
بازیگر نمایش "کلمه سکوت کلمه" درباره برنامههای بعدیاش در تلویزیون و تئاتر اظهار کرد: چند کار پیشنهاد شده که از میان آنها یک سریال را برگزیدم و از روز 5 تیرماه نیز کار کلید میخورد.
رستمی در پایان با اشاره به حضور مجدد خود در صحنه تئاتر خاطر نشان کرد: من همیشه وقتی تئاتر بازی میکنم فکر میکنم آخرین کار من است چراکه حضور در تئاتر نیازمند انگیزه بالا و زمان خالی بسیار است تا بتوانی روی آن متمرکز شوی که من اینها را ندارم. اما اگر نمایشی وسوسهام کند قطعا دوباره حضور خواهم یافت.
سرپرست گروه تئاتر جوان ضمن اعلام این خبر که در جشنواره تئاتر استانی یزد هنوز شرکت نکرده ام گفت : به نظر من حاشیه ها و جوسازی های کنونی در تئاتر استان یزد و جشنواره آن باعث میشود تا حضور در آن یک نوع حماقت باشد ...
آقایی ادامه داد : اصلا نمی فهمم سیاست برگزاری جشنواره استانی یزد چیست ؟!!! وقتی که هنرمندان قرار باشد حاشیه سازی و برنامه ریزی کنند تا اتفاقاتی که دوست دارند در عرصه تئاتر بیفتد حضور شهرستانی ها در این جشنواره ها فقط برای کمیت لازم است . باید توجه کرد که متاسفانه تاکنون جشنواره استانی به طور سالم برگزار نشده و از کانال های مختلف دارای مشکل بوده است . برای همین بهتر است در جشنواره هایی شرکت کرد که قدر هنر تئاتر را بدانند و بدون جوسازی و اتفاقات نادرست شرایط بر اساس یک رقابت سالم پیش برود نه با برخی پیش داوری ها و اعلام نظر برخی دوستان کارهایی برود یا نرود . فضای سالم و رقابت سالم باعث رشد آینده خواهد شد و لازم می بینم پشت بازخوانی و بازبینی جشنواره های فجر و بهتر از آن سالها بمانم تا جشنواره های بی اساس استانی و غیره ...
البته باید گفت تلاش مسئولین این امر قابل تحسین است ولی باید گفت که چرا در مقابل برخی از اتفاقات تئاتر بیخیال هستند و چه معیاری برای تغییرات ناگهانی در سیستم جشنواره دارند و چرا اطلاع رسانی در حد بسیار ضعیف صورت گرفته است و بسیاری از مشکلات که به دست خودشان قابل حل می باشد . در این شرایط باید به سمت اجرای عموم رفت و کار کرد برای دل و فقط به عنوان تماشاچی در جشنواه ها برای یادگیری شرکت کنیم . این بهترین راه برای این است که حداقل از تئاتر دور نشویم و در کنار این معرکه ها نفسی بکشیم عمیق و راحت ، نه اینکه خودمان هم در این مسائل بی ارزش غرق شویم و آلوده بحث های بی اساس و هدفمند برخی دوستان شویم که بس کثیف و ناجوانمردانه است . پس امید به روشنایی داریم که از صداقت و راستی بر می آید .
سرپرست گروه تئاتر جوان غزل خداحافظی خود را خواند و آخرین نامه خود را با عنوان خداحافظ عشق من نگارش کرد ...
خداحافظ عشق من برای هجرتی است که ناگزیر رخ می دهد و تمام اهداف آن برای رسیدن به اثبات حضور انسانهایی است که با خودخواهی خود تنها منافع خود را ایجاد می نمایند و دیگران را در کرسی های انتظار می گذارند تا نوبتشان بشود و یا همین افراد را پله های ترقی خود می گذارند. این کار انتقاد شدیدی به سیستم کنونی کشور دارد و از اعماق خانواده ها تا بطن جامعه را مورد نقد و تحلیل قرار می دهد . آقایی این غزل خداحافظی را با کمک و مشاوره یکی از بهترین نویسندگان مرکز نگارش نموده است و حدود سه ماه میبد را به قصد تکمیل این کار ترک خواهد گفت .
آقایی در رابطه با پروژه نمایشی که ناقص ماند از جمله کدو گروگ ، تا آخرین نفس ... گفت که شرمنده ام ، همین . باید بگویم شرمنده ام که در بین افراد دورو دورنگ و پلیدی حضور دارم که ظاهری دوست و در پشت پرده دشمند و دکور و تمام امکانات که میلیونها هزینه برداشت با خاک یکسان کردند . متاسفم که چنین مسئولین و هنرمندانی را داریم و از خداوند جزا و عقوبت به حق و بجا را برایشان آرزمندم . چنان که خداوند می فرماید در همین دنیا عقوبت کاشته ها و کرده هایمان را باید برداشت کنیم . امید به برداشتی که منجر به روشن شدن و آگاه شدن دوستان در رابطه با ظلمی که کرده اند بشود . یا حق ...
پیام سرپرست گروه به تمام اعضاء: بعضی از اعضای گروه فراموش کردند چه بودند ، چه شدند و چه خواهند شد !!! بیشترین چیزی که باعث تأسف می شود ادعاهای برخی از دوستان می باشد ...
ادعای برخی از شماها باعث می گردد تا همه خود را گم کنیم . حضور فعال و بی ادعای شماها در همه عرصه های تولیدی نشانگر حسن نیت شما بود . اما در حال حاضر دارای دیدگاه شده اید . داشتن دیدگاه هدف اصلی کلاس های ماست . اما نه به قیمت اینکه تخریب مدیریت و کل سیستم گروه را در پی داشته باشد . باید نقدها کارساز به جا و به وقت و به فرد مورد نظر برسد تا اصلاح شکل بگیرد . نباید با تخریب اساسی خود شروع به جوسازی کنیم . جوسازی ها باعث تضعیف می شود و باید هزینه غیر قابل جبرانی را بپردازیم . ما سعی داریم تا چهره هنر تئاتر نزد مردم محبوبیت خاصی داشته باشد . این محبوبیت را تبدیل به کینه نکنید . با اهداف و انگیزه های شخصی حرف ها رد یا تائید نکنید . اجازه جو سازی ندهید . اجازه تخریب هیچ کس را ندهید . اجازه ندهید تا دیگران شما را و یا شما دیگران را برای منافع شخصی خورد کنید . یا با حضور برخی شما سرد و یا گرم شوید . جای خودتان را خالی نکنید . نذارید هر کسی برای گروه تصمیم بگیرد و برنامه را بر این بگذارید که یک نفر حرف آخر را بزند . در کل چه بخواهید و چه نخواهید حرف آخر را سرپرست گروه باید بزند و کسی که ادعای وابستگی به گروه را دارد باید مطیع آن حرف باشد . در غیر این صورت همان حرف همیشگی : یک نفر آنسان صادق بهتر از هزار انسان دوررو و بزدل است . حق نگهدارتان و هر کدام به نوبه خود ، خود را بنگرید ...
در اخطاری که سرپرست گروه به مدیر سایت داده است این گونه برمی آید که ایشان از بحث های حواشی اصلا راضی نیستند و برای جلوگیری از آن قرار است تغییر اساسی را در سیستم مدیریت سایت و گروه ایجاد نمایند ...
سرپرست گروه : از این حواشی تئاتر جلوگیری خواهیم کرد .چرا که اصل حرکت را برای هنرمندان تئاتر بی ارزش کرده است . از همه دوستان تئاتری خواهشمندم که کمی منصفانه تر به مسائل تئاتری نگاه کنند و به حواشی تا می شود اهمیت ندهند و بزرگش نکنند . این حواشی باعث می شود که بنیاد و ریشه گروه های هنری تضعیف شود و بنده از این به بعد از این گونه حرکت ها جلوگیری خواهم کرد . شاید به برخی از اعضای گروه بربخورد و شاید برخی بگویند که چرا اسرار را فاش نکردید ؟!! در پاسخ می گویم که بنده به وقتش در جای مناسب اسراری که باید فاش خواهم کرد و از هم اکنون دیگر اجازه به وجود آمدن حواشی بی ارزش در گروه نخواهم داد .
پس توجه ... توجه کنید که اصل حرکت رشد تئاتری است و باید خوب فکر کنیم که آیا این حواشی رشدی برای هنر تئاتر دارد یا خیر ؟!! تصمیم با خود شماست ... اما بدانید که خیلی ها منتظر این خبرها بودند و شما در بخش نظرات دیدید که چگونه با کمال بی ادبی حرفهای را با نام دیگران می زدند .
اتمام همه این بحث ها مطمئنا به رشد گروه و هنر تئاتر کمک خواهد کرد و از این به بعد از خبرهای که باعث سوء تفاهم یا افکار نادرست می شود جلوگیری خواهیم کرد اما از نقد عملکرد مسئولین و متولیان این هنر کوتاهی نخواهیم کرد و لحظه به لحظه این را یکی از اهداف اساسی این سایت قرار خواهیم داد .
با توجه به سخنان سرپرست گروه بنابر این از این به بعد بیشتر منتظر خبرهای تئاتری و عملکرد متولیان هنر باشید و در این وادی سخن خواهیم گفت . منتظر همکاری و حضور گرم شما هستیم ما را در این اطلاع رسانی یاری رسانید .
نخستین نمایش سیار ایرانی با عنوان "آوار"، عصر دوشنبه 19 دیماه با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاون هنری و سرپرست اداره کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در مقابل تئاتر شهر اجرا میشود.
مراسم افتتاحیه نمایش "آوار" نوشته عیسی ثاقببخشایش با طراحی و کارگردانی محمد مهدی رهنما بر روی کامیون ساعت 16 روز 19 دیماه جاری با حضور دکتر حمید شاهآبادی، معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمدعلی شهنی دشتگلی، سرپرست اداره کل هنرهای نمایشی و جمعی از مسوولان و هنرمندان تئاتر در مقابل تئاتر شهر برگزار میشود. براساس این گزارش، این نمایش با هدف ترویج تئاتر برای همه و برای عموم مخاطبان در نقاط مختلف شهر اجرا میشود. سرپرست اداره کل هنرهای نمایشی ضمن بیان این مطلب درخصوص اجرای نمایش به شیوه سیار گفت: «ایده و طرح اجرای نمایشهای سیار که مورد توجه جناب آقای دکتر شاهآبادی معاون محترم وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بوده و از سوی ایشان نیز مطرح شده، به حدود هشت ماه قبل برمیگردد و براساس این که نمایشهای سیار گروههای مختلف بتوانند در نقاط مختلفی از شهر با امکانات نوری و سیستم صوتی به صورت سیار به صحنه بروند، سعی کردیم امکاناتی فراهم کنیم تا هر نوع مخاطبی بتواند از این نوع نمایشها بهرهمند شود.» دشتگلی در ادامه یادآور شد: «بر این اساس چنین نمایشهایی با تهیهکنندگی اداره کل هنرهای نمایشی و با همکاری مؤسسه توسعه هنرهای معاصر در دست تولید است و اولین نمایش از این نوع نمایشها که محصول اداره کل هنرهای نمایشی است بر روی کامیونی به طول 8 متر و عرض 4 متر و در مجموع در صحنهای که 28 متر مربع است، توسط گروه هنری میثم به سرپرستی محمدمهدی رهنما اجرا میشود.» وی گفت: «امکانات این کامیون که در حد یک سن تئاتر است، با سیستم نوری و صوتی نسبتاً مناسبی طراحی و پیشبینی شده و شامل پشت صحنه، اتاق گریم و لباس به مساحت 12 متر، مجهز به دوربین مدار بسته، میکرفونهای بیسیم و یک تلویزیون 150 اینچی است.» دشتگلی همچنین گفت: «ویژگی این نمایش این است که به وسیله این کامیون میتوان به راحتی نمایشهایی را در هر نقطهای از شهر همچون میدانگاهها و پارکهای عمومی اجرا کرد و گروه اجرایی در چنین جاهایی مستقر شوند و نمایشهایی را که از قبل تمرین و تهیه شده برای عموم مخاطبان به اجرا درآورند.» سرپرست اداره کل هنرهای نمایشی با بیان این مطلب که طراحی این کامیون توسط آقای حقیق انجام شده، در بخش دیگر از سخنانش افزود: «قصد داریم در آیندهای نزدیک به تعداد استانهای کشور چنین نمایشهایی را تولید کرده و در سراسر استان به اجرا درآوریم.» دشتگلی در پایان گفت: «نمایش "آوار" قرار است از 19 دیماه به مدت 20 شب تا پایان ماه صفر بر روی این کامیون در 20 نقطه شهر تهران به اجرا درآید.» محمدمهدی رهنما که طراحی، کارگردانی و مجری طرح این نمایش را برعهده دارد نیز درباره اجرای نمایش سیار "آوار" گفت: «از آنجا که مدتی است طراحی امکانات اجرایی این نمایش را در گروه هنری میثم دنبال میکنیم، سعی کردیم امکانات خوبی را در این کامیون فراهم کنیم که متناسب با امکانات سالن باشد. ضمن آنکه خود کامیون که در حدود 28 متر مربع است، از چهار طرف باز میشود و تمامی امکانات صحنهای آن به صورت هیدرولیکی عمل میکند. امکانات این کامیون برای اجرای نمایشهای سیار طوری طراحی شده که میتواند صحنه نمایش در عرض 4 دقیقه از 4 طرف آن باز شود و در مدت 6 دقیقه همه وسایل آن جمعآوری شده و آماده حرکت به نقطه دیگری از شهر شود.» کارگردان این نمایش سیار در ادامه گفت: «نمایش آوار که تلفیقی از نمایش و نقالی است با نام اصلی نماخوانی خطبه زینبیه با نماخوانی (بازیگری) محسن تقیزاده، علیاکبر حاجیشمس، سیدحامد مشکاتی، عیسی ثاقببخشایش و مهدی مهدیرهنما اجرا میشود و محمد رحیمی کارگردان تلویزیونی، محسن تقیزاده کارگردان هنری و محمدمهدی رهنما کارگردان مستند آن است.» سایر عوامل این نمایش عبارتند از: دستیار اول تهیهکننده و کارگردان: سعید حضرتی، خواننده: هادی سادات، نقاش: فرهاد رحمتی، تهیهکننده گروه هنری میثم: مهدی رهنما.